W 1903 roku, dokładnie 22 marca, w dniu przesilenia wiosennego, została ustanowiona pustelnia o nazwie “Karar Aszram”. Znajdowała się ona w Puri na wschodnim wybrzeżu Indii i inspirowała ludzi aby prowadzili zakonne, wysoce duchowe życie. W ten sposób Prijanath, który był guru i przewodnikiem tysięcy osób posiadających rodziny, po staniu się mnichem, prowadził również wyrzeczonych mnichów. Jego praca szeroko się rozprzestrzeniała, a jego zaawansowani uczniowie pomagali wypełniać jego misję na Wschodzie i na Zachodzie. Pośród najbardziej sławnych znajdziemy: Paramahamsę Joganandę, Swamiego Satjanandę, Matitala Thakura i Paramahamsę Hariharanandę.
9 marca 1936 był dniem mahasamadhi Swamiego Śrijukteswara. Wielki mistrz świadomie opuścił swoje doczesne ciało. Nadal jednak pokazywał się i pokazuje swoim kochanym uczniom i kieruje nimi na wiele sposobów.
Wszyscy uczniowie i duchowi poszukiwacze powinni podążać za swoim nauczycielem. Życie i nauki Mistrza powinny zmienić ich życie. Życie mistrza jest palącą się lampą, praktycznym przykładem i świętym tekstem, który każdy powinien starać się zrozumieć, urzeczywistnić i praktykować zgodnie ze swoimi możliwościami. W rzeczywistości to może nie być łatwe. To dlatego potrzebna jest cierpliwość w życiu duchowym. Scieżka duchowa jest śliska i wąska podczas gdy ścieżka uciech zmysłowych jest szeroką autostradą.
Powiedzenie “jestem uczniem tego Mistrza” nie wystarcza. Osoba powinna szczerze i zdecydowanie przeobrazić swoje życie w ideał pokazany przez Mistrza. Swami Śrijukteswar, będąc mistrzem dla wielu uczniów, jest pięknym przykładem. Podążał za swoim mistrzem, osiągnąl urzeczywistnienie i pomogał oraz prowadził swoich własnych uczniów aby osiagnęli postęp na ścieżce duchowej tak aby oni także osiągnęli urzeczywistnienie Boga.