W lipcu 1915 roku po ukończeniu Uniwersytetu Mukunda Ghosh został przyjęty przez swego mistrza do życia zakonnego i od tego czasu stał się znany jako Swami Jogananda Giri. W następnych latach Swami Jogananda razem ze Swamim Satjanandą otworzyli szkołę dla uczniów poszukujących duchowości. Najpierw znajdowała się w mieście Dihika a później została przeniesiona do Ranchi. Swami Jogananda zawsze marzył o pojechaniu na zachód. W 1920 roku został zaproszony na Kongres Religii w Bostonie, na co odpowiedział pozytywnie po otrzymaniu bezpośredniego błogosławieństwa Babadżiego. Swami podróżował po całych Stanach dając wykłady i tworząc środowisko pod duchowe życie. W tym czasie ludzie nie byli zaznajomieni z medytacją i życiem jogicznym. Jogananda był jedną z pierwszych osób z Indii, która pomogła otworzyć ludzi na nową koncepcję duchowości. W 1935 roku po wielu latach ciężkiej pracy w Stanach i duchowej inspiracji tysięcy osób, Swami Jogananda przyjechał do Indii odwiedzając po drodze Europę. Jogananda spotkał się ze swoim ukochanym mistrzem Shrijukteswarem i swoim ojcem. W ciągu kilku miesięcy pobytu w Indiach miał okazję spotkać się z wieloma duchowymi liderami m.in. z Mahatmą Gandhim, Ramaną Maharishi, Anandamoyee Ma, a także z Kashimani Devi, świętą żoną Shri Lahiri Mahasaji. Swami Shriyukteswar Giri podczas jego pobytu w Indiach uhonorował go najwyższym tytułem zakonnym – Paramahamsa. Paramahamsa to ten ,którego umysł jest zawsze pogrążony w Panu i jego boskiej grze, będąc wewnętrznie nie przywiązanym do wszelkich wpływów. Od tego czasu Jogananda był znany jako Paramahamsa Jogananda.

9 marca 1936 roku Swami Shrijukteswar świadomie opuścił swoje ciało a Jogananda dopilnował wszelkich ceremonii pogrzebowych. Po kilku miesiącach zdecydował się na powrót do Ameryki aby dopełnić swoją misję. Przed odjazdem 19 czerwca, kiedy przebywał w hotelu w Bombaju, Jogananda miał rzadką okazję doświadczyć materializacji Shrijukteswara, który pojawił się przed nim w formie cielesnej. To było piękne i inspirujące spotkanie ze swoim guru. Paramahamsy Joganandy był autorem wielu książek. Najbardziej znane to “Autobiografia Jogina” – opublikowana w 1946 roku i od tego czasu ciągle wznawiana, przetłumaczona na 18 języków, uznawana za klasykę duchowości., “Szepty z wieczności” (Whispers From Eternity), “Naukowość religii” (The Science of Religion), “Boski romans” (Divine Romance), “Metafizyczne medytacje” (Metaphysical Meditations). 7 marca 1952 roku Paramahamsa Jogananda wszedł w mahasamadhi (świadome opuszczenie ciała podczas śmierci fizycznej). Nikt nie spodziewał się jego odejścia, zwłaszcza, że miało ono miejsce podczas bankietu przygotowanego na cześć ambasadora Indii. Po zaśpiewaniu pieśni na cześć Indii, w których to otrzymał praktykę i inspirację, z uśmiechem na ustach i szczęśliwością na twarzy opuścił swoje ciało. Z jego odejściem wiązał się nadzwyczajny fenomen. Notarialnie zostało stwierdzone, że po 20 dniach od mahasamadhi żadne zmiany w ciele pod względem konstytucji i zapachu nie zostały stwierdzone. Dlatego uczniowie nadal czekali na niego aż ponownie wróci do ciała. Jednak jego fizyczna gra dobiegła końca, a jego duchowa będzie trwać zawsze. Nauki mistrza są wieczne. Niech jego wyzwolone i pełne miłości życie będzie przykładem dla nas w utrzymywaniu stałego kontaktu z boskością i niech nam będzie dane podążać za jego naukami i uzyskać samo-urzeczywistnienie.

Strony: 1 2