Rozdział 9, werset 29
samo ham sarvabhutesu
na me dvesyo sti na priyah
ye bhajanti tu mam bhaktya
mayi te tesu ca py aham
Tłumaczenie:
Jestem tym samym we wszystkich istotach, nie ma nikogo do kogo czuję niechęć lub kto jest Mi drogi. Lecz ci, którzy Mnie czczą z oddaniem są we Mnie, a Ja jestem w nich.
Metaforyczna interpretacja Paramahamsy Hariharanandy:
W tym wersecie, Pan wyraża najwyższą duchową prawdę, która może być dostrzeżona i urzeczywistniona przez osobę, która medytuje z czystym umysłem:
Samo aham sarva bhuteshu: “Jestem jeden, bezkonkurencyjny. Jestem wszechprzenikający, wewnątrz i na zewnątrz wszystkiego co istnieje.
O Ardżuno! Patrząc na mnogość i wielorakość świata, możesz myśleć jak to jest możliwe żeby być obecnym we wszystkim? Możesz też być zdezorientowany światem dualności, dobrem i złem, zimnem i ciepłem, ale nie ma dualności.”
Proszę pamiętaj co było nauczane w wersecie 5:19 gdzie Pan mówi, nirdosham hi samam brahma: “Jestem wolny od wszelkich wad i jestem jednoraki, Jestem Brahmanem. Jestem najwyższą jaźnią. Jestem Panem. Jestem istnieniem (rzeczywistością), świadomością i błogostanem. Nie ma we mnie rozróżniania lub dyskryminacji. Innym Moim imieniem jest Sama, równy. Przybycie do mnie to bycie wolnym od wszelkich różnic. Chociaż różnice są widoczne na zewnątrz, wciąż Jestem jednoraki we wszystkim.”
Jak Pan może być jednakowo obecny we wszystkim co wydaje się być tak różne? Słońce świeci jednakowo na zwykły kamień i na diament, ale z powodu różnic w ich naturze, różnie się w nich odbija. Także deszcz może jednakowo spaść wszędzie, ale wysokie góry nie mogą przechować wody tak jak nizinne doliny. Co więcej, to samo powietrze jest wdychane przez wszystkich ludzi, ale niektórzy z nich są dobrzy a niektórzy źli.
“O, Ardżuno! Nie tylko jestem wszechobecny, ale jestem tym samym we wszystkim. Jestem jednakowoż obecny. Nikt nie jest mi drogi, nikt nie jest przeze Mnie nielubiany. Nie ma dyskryminacji. “Ci, którzy podążają za urzeczywistnionym mistrzem i praktykują medytację mogą urzeczywistnić tę prawdę. Pierwszym warunkiem wstępnym jest oddanie, bhakti, a drugą potrzebą jest regularna praktyka. W wyniku oddania i medytacji wielbiciel postrzega boską wszechobecność i postrzega Boga w sobie. To jest percepcja jedności, Bóg i on są jednym i zawsze byli jednym.
